تجربه های نوین در نوازندگی نی

نی از دیر باز ساز تنهایی و خلوت بوده است. به همین دلیل تکنوازی آن بیشتر رواج دارد. اما در سال های اخیر، با رونق گروه نوازی سازهای ایرانی، جلوه های متفاوتی از صدای این ساز شنیده می شود که از نخستین نمونه های موفق می توان به ساخت قطعه “سواران دشت امید” توسط حسین علیزاده با نی نوازی عبدالنقی افشارنیا اشاره کرد (نمونه 1).

با شکل گیری انواع ارکستر به سبک غربی در قرن اخیر، قطعات مختلفی برای ساز نی به همراهی ارکسترهای گوناگون تصنیف شده است که از موفق ترین و مشهورترین آن ها می توان به اثر ارکستری “نی نوا” ساخته حسین علیزاده برای نی و ارکستر زهی نام برد

یکی از تجربه های نوین نی نوازی معاصر، روی آوردن به لحن موسیقی های بومی است. در این شیوه، نوازنده سعی می کند از نی شهری، صدا و لحن نی نوازی بومی را تا حد ممکن تقلید کند. نتیجه البته یک موسیقی صد در صد بومی نیست ولی به اندازه ای بومی صدا می دهد که بتوان از چنین عنوانی استفاده کرد. در واقع یک امکان دیگری برای بیان موسیقی های بومی با ابزار موسیقی شهری پدید آمده است.