تجربه های نوین در نوازندگی سنتور

در کنار الگوهای سنتور نوازی با شیوه سنتی و شیوه های جدید برآمده از سنت موسیقی ایرانی، جریان دیگری از سنتور نوازی با تأثیرپذیری از موسیقی اروپایی توسط میلاد کیایی و اردوان کامکار شکل گرفت. در این شیوه، گام های مینور غربی مبنای کار قرار می گیرد و مجموعه صداهایی که از ساز استخراج می شود، هم رنگ و بوی شرقی و ایرانی دارند و هم حال و هوای موسیقی غربی.

نوشتن قطعه برای سنتور و ارکستر نیمه غربی- نیمه ایرانی و یا تمام غربی، از دیگر تجربه های نوین سنتور است. این الگو معمولاً شباهتی به کنسرتوهای غربی دارد ولی دقیقاً مثل آن نیست و بیشتر هم تک قسمتی و کوتاه ساخته می شود. در حالی که فرم کنسرتو معمولاً سه قسمتی است. از شاخص ترین نمونه های سنتور و ارکستر می توان به تجربه مشترک پرویز مشکاتیان و کامبیز روشن روان اشاره کرد. ملودی ساخت مشکاتیان با تنظیم ویژه روشن روان در سال های اخیر به یک الگوی موفق و پر مخاطب تبدیل شده است.

دو نوازی و چند نوازی سنتور یکی دیگر از جریان های قرن اخیر موسیقی ایرانی است. نخستین بار در سال 1333 خورشیدی آهنگسازی به نام حسین دهلوی برای این ساز، یک دونوازی نوشت و در سال های اخیر نیز برخی نوازندگان جوان به نسخه هایی از سه، چهار و پنج نوازی سنتور روی آورده اند. تشکیل گروه سنتور نوازان به سرپرستی سیامک آقایی نمونه ای از این رویکرد است.

در تجربه جدید گروه نوازی سنتور، سازهای هم خانواده این ساز با نام سنتور آلتو و سنتور باس هم شرکت دارند. در نتیجه صدای متفاوتی از مجموعه این گونه نواختن پدید می آید که تا پیش از این شنیده نشده است. از جمله می توان به تقلید صدای سازهای مضرابی دسته دار نظیر دوتار، سه تار، تار و گیتار اشاره کرد.