بلندگوهای مانیتور توان دار (Powered)

روش مرسوم تولید بلندگوها استفاده از کراس اور با سطح بالا است که تمامی پهنای باند فرکانسی، یعنی خروجی توان بالای یک تقویت‌کننده توان را در بر‌گرفته، و آن سیگنال را به دو یا چند باند فرکانسی مجزا تبدیل و به درایورهای مناسب بفرستد. با این حال، کیفیت چنین کراس اور پسیوی بر روی صدا تاثیر بسیاری دارد؛ چرا که استفاده از فیلترینگ پسیو محدودیت‌هایی در مورد شکل‌های پاسخ فرکانسی و مسائل مربوط به فاز به وجود خواهد آورد. بعلاوه، اتلاف سیستم های پسیو بسیار زیاد است.

یک بلندگوی پسیو از یک تقویت‌کننده مجزا با فاصله و از طریق یک کابل دو‌سیم تغذیه می‌شود. با توجه به انتقال توان از تقویت‌کننده به بلندگو و امپدانس نسبتا کم آن، این کابل باید مقاومت بسیار کم و قابلیت انتقال پالس‌های جریانی بزرگ را داشته باشد.

با فرض اتصالات محکم و قوی و یک پیش‌تقویت‌کننده مناسب، یک بلندگوی پسیو عملکرد خوبی خواهد داشت. البته استفاده از سیستم bi-wiring که در آن تیوتر و ووفر با کابل‌های جدا به تقویت‌کننده متصل می‌شوند، مزایای بسیاری دارد. کراس اور پسیو باید برای عملیات bi-wiring طراحی شود، و به وسیله ترمینال‌های مجزا به درایور مناسب متصل شود. این به تقویت‌کننده این امکان را می‌دهد تا میرایی هر درایور را به صورت کارآمدتر کنترل کند،چرا که سیگنالهای پر انرژی ناحیه بم از سیگنالهای فرکانس بالا جدا می­شوند. با این حال، فیلتر کراس اور برای هر درایور باز هم در انتهای یک کابل طولانی قرار می­گیرد.

  ساختار دیگر مورد استفاده bi-amp است. در اینجا تقویت‌کننده‌هایی مجزا برای ووفر و تیوتر مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر تقویت‌کننده با یک Y-cord تغذیه می‌شود، تا چنین سیگنالی را در هر دو کانال تقویت کرده و سپس به ترمینال‌های مربوطه بلندگو متصل ‌شود. ایده در اینجا حذف کامل برهم‌کنش بین فرکانسهای پایین و بالا است. معایب عملی این روش از بهره عملکردی آن بیشتر است.

قرار دادن تقویت‌کننده‌ها در پشت کابینت بلندگو، حساسیت به طول کابل بلندگو را کاهش داده و بنابراین عملکرد را بهبود می‌بخشد. نتایج این روش به عنوان یک بلنگو توان­دار نامیده می‌شود. اما مهم است که که مدارات کراس اور هنوز پسیو باقی مانده‌اند.