افکت های فیزر و فلنجر در میکس و مسترینگ

فلنجر افکتی است که اولین بار در سال ۱۹۶۶ توسط Ken Towsend مهندس ارشد EMI Studios در لندن (که با نام Abbey Road Studios شناخته می شود، برای دستیابی به Automatic Double Tracking (ADT) طراحی شد.

مقدمه این طراحی به خواننده گروه Beatles، John Lenon مربوط است. او به Double Tracking علاقه داشت، ولی از این موضوع که مجددا روی قطعه بخواند، متنفر بود. Flanyer راه حلی بود که EMI برای Double Tracking و حذف نیاز به خواندن مجدد پیشنهاد کرد. این افکت که از دو ضبط صوت بهره می برد، مقدمه ای بر یک کشف کاملا تصادفی بود. با کاهش سرعت یکی از ضبط ها (با قرار دادن انگشت بر روی حلقه فلزی نوار)، هارمونیکی های متغیری به صدا اضافه می شوند. Lenonنام این افکت را Flanying گذاشت. این افکت اولین بار در قطعه Tomorra Never Knows از Beatles استفاده شد. یک سال بعد، این افکت در انتهای قطعه بسیار محبوب (در جدول ۴۰ آهنگ برتر) It Chycoo Park از گروه بریتانیایی The Faces نیز به کار برده شد. پس از آن تقریبا هر خواننده ای علاقه مند به استفاده از این افکت شد، اما ود مشکل بزرگ در این راه وجود داشت؛ نصب و راه اندازی دو ضبط صوت کاملا منطبق، علاوه بر هزینه زیاد کاملا زمان بر بود.

نزدیک ترین شبیه سازی الکترونیکی به این افکت Phaser آنالوک در دهه ۷۰ بود. البته مشخصات صدای آن تفاوت بسیاری زیادی با Flanye داشت؛ به همین دلیل محبوبیت زیادی (حتی امروزه) کسب نکرد.

در دهه ۸۰، با راهیابی تاخیر دیجیتال به بازار، امکان شبیه سازی موفق Flanying پدید آمد. امروزه نیز تقریبا اکثر افزونه های صوتی نمونه های قابل قبولی از این افکت را ارائه می دهند.